ეს წიგნი აღარ არის ფანტასტიკა. "კლდის საფუძველი"ეს არის დისტოპია და ბადებს კითხვებს, რომლებიც შეიძლება რელიგიურად მოგეჩვენოთ, თუმცა სინამდვილეში ისინი უბრალოდ მორალურია. მინდა აღვნიშნო, რომ მე ვარ მტკიცე ათეისტი.
თუ წინა წიგნებში ჩემი გმირები, როგორც წესი, ბევრად მაღალი და ძლიერები იყვნენ, ვიდრე მათი გარემოცვა, „კლდის მწვერვალი“, აქ მე გამოვსახავდი სამყაროს საპირისპირო პოლუსს. პირქუში და ცივი პლანეტა მორტარის მკვიდრნი მორცხვი, სუსტი არსებები არიან, რომლებსაც წარმოდგენაც არ აქვთ, რას ნიშნავს „ომი“, „ბრაზი“, „სიძულვილი“... ასობით წელია ისინი ემსახურებიან ადამიანებს უცხოპლანეტელებს, როგორც მონებს და წყაროს. ღირებული კანი.
ზორგების პრიმიტიული ტომი, რომელიც ეთაყვანება დრაკონებს, რომლებიც იშვიათად სტუმრობენ მათ პლანეტას, მოულოდნელად იძენს საკუთარ „მესიას“, რომელიც, როგორც მტაცებელი, თავდაყირა აყენებს მთელ მათ იდეებს სამყაროს შესახებ. მაგრამ თავად წიგნის გმირი, ჰაიატის ძმა, ახალგაზრდა დრაკონი, სახელად ქარი, მშვიდობიან და დაუცველ ტომში წლების გატარების შემდეგ იცვლება - და ისე, რომ თავისთვის ადგილს ვეღარ პოულობს სამყაროში. კლდის მწვერვალის მკვიდრი, რომელიც ცხოვრობდა მის ბაზაზე, ვეღარ ახერხებს ციცაბო ფერდობების დაპყრობას. და ქვემოთ არის უფსკრული. არის თუ არა ის განზრახული, რომ არ დაეცეს?
წიგნი ძალიან სასტიკი გამოვიდა და პერსონაჟები ხშირად მხოლოდ სამწუხაროა. მაგრამ ეს არის ზუსტად ის, რაც რეალისტური რამ უნდა გამოიყურებოდეს. ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვფიქრობ.