...შავმა გველეშაპმა გათენებამდე დატოვა სოფელი, რათა ტყუილად არ შეეშალა მეგობრები. მას მხოლოდ გალია ახლდა. დიდხანს იდგნენ ჩახუტებულები, სალაპარაკო არაფერი იყო. ასე ჩუმად და დაშორდნენ. უკვე სიმაღლეზე, სიჩქარეს აჩქარებდა და ღამის ჰაერს ცქრიალა ფრთებით ახეთქავდა, ქარი ფიქრობდა, რომ გალია ახლაც ისეთივე ცუდი უნდა იყოს, როგორც კარმინის გაფრენისას.
აღმოსავლეთის ჰორიზონტი ნელ-ნელა ცეცხლით ივსებოდა. იქ, ოკეანის გაღმა, გარიჟრაჟმა აავსო სამყარო ფერების მრისხანე აფეთქებით, მაგრამ აქ, ამ დროისთვის, დახვეწილი ღამე მეფობდა. მისი ფუნჯის ქვეშ ცა ანათებდა ლურჯის ისეთი სიმდიდრით, რომ დღეს, საკუთარი მედიდურობის შერცხვენილი, არ ჩქარობდა სხვისი სურათის განადგურებას. დიდი სიმაღლიდან, სადაც ქარი აფრინდა, უფრთოთათვის უცნობი გასაოცარი სანახაობა გაიხსნა - როცა ვარსკვლავებიც და მუქი მეწამული მზეც ერთდროულად ანათებენ ცაში.
დრაკონი ჩრდილოეთით გაფრინდა. მრავალი წლის განმავლობაში კარმინი და მისი წასვლით ქარი აფრთხილებდა ფრთოსნებს, არ დაბრუნებულიყვნენ შიდა ზღვის სანაპიროებზე. იქ ერთხელ იყო ტრაგედია, რომელიც არცერთ დრაკონს არ ახსოვდა, მაგრამ მისი მემკვიდრეობა მტკიცედ შევიდა მათ წყნარ ცხოვრებაში. დღესაც, როგორც ზრდასრულს, ქარს ჩრდილოეთის ეშინოდა და არასოდეს მიფრინავდა აკრძალულ მთებზე, რომლებიც აშორებდნენ ავისმომასწავებელ ზღვას დანარჩენ მატერიკზე.