„სნაიპინგის ხელოვნება არის სხვა ადამიანის ცივსისხლიანი მკვლელობა და ერთგვარი მეცნიერება, რომელიც საჭიროებს შესწავლას და გაუმჯობესებას. ხშირად მესმოდა მოსაზრება, რომ სნაიპერს მტერი უნდა სძულდეს, მაგრამ დავრწმუნდი, რომ ვინც ბევრი სძულდა, კარგი სნაიპერები არ ხდებოდნენ. ცივი და გაწონასწორებული ადამიანები მირჩევნია. მონადირეები, რომლებიც არ გრძნობენ სიძულვილს თავიანთი მტაცებლის მიმართ, მაგრამ მათთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია მასთან დაახლოება და მისი განადგურება…”. კლიფორდ შორის ეს სიტყვები გახდა ოლეგ რიაზანოვის წიგნის "სნაიპერული ხელოვნების ისტორია" ეპიგრაფი.

სიუჟეტი კარგად არის დაწერილი. მაგრამ მინდა აღვნიშნო, რომ ახლა მსოფლიოში არიან ტერორისტები, სადისტები, მანიაკები, რომლებიც სასტიკად კლავენ სხვა ადამიანებს, ზოგჯერ ეროვნების გამო. ეს პრობლემა ახლა უფრო აქტუალურია, ვიდრე სიძულვილი არარსებული დრაკონების მიმართ. მაგრამ თუ ავტორი ცდილობდა ამ თემის წამოწევას ასეთი სიუჟეტით, მაშინ მე მას მხარს ვუჭერ.