თეთრ ლაქას უყურებ. თქვენი აზრები ბუნდოვანია, თქვენი ემოციები ჩახშობილია. უყურებ თეთრ ლაქას და ხვდები: განიკითხავ.
განკითხვის თავიდან აცილება შეუძლებელია. ნუ მოატყუებთ მოსამართლეებს. ისინი ხომ შენი ნაწილია, შენს გონებაში ცხოვრობენ და დაუნდობლად, მიუკერძოებლად აფასებენ სულს. თეთრი ლაქა? Მაგრამ მხოლოდ? არა. თვალები იჭერს ასახულ ფოტონებს, მაგრამ ტვინი აგროვებს მათგან სურათს. რას ფიქრობთ, როდესაც ხედავთ თეთრ ლაქას? რას ჰგავს თქვენი ნახატი? გესმით, რომ განაჩენი მასზეა დამოკიდებული?
ზოგისთვის ეს ადგილი გვირაბიდან გასასვლელია სინათლისა და ბედნიერებისკენ. ისინი გაამართლებენ. ზოგისთვის თოვლს, თამაშს, სიხარულს მოგაგონებთ. ისინი საპატიოდ გაათავისუფლებენ.
მაგრამ არიან ისეთებიც, რომლებიც უფრო ღრმად იყურებიან. ვისაც ახსოვს ბრძენთა მარადიული წყევლა - საკუთარი თვალის კი არა ცოდნის სჯეროდეს. მათ კარგად იციან, რომ მხოლოდ თოვლი არ არის თეთრი და მსოფლიოში არის ცეცხლი ისე კაშკაშა, რომ მისგან დამწვარი ქალაქები ახერხებენ დატოვონ მხოლოდ ნათელი სილუეტი, თეთრი ლაქა მკვდარი უდაბნოს შუაგულში.
ჰკითხეთ საკუთარ თავს: შეიძლება ჩრდილი იყოს თეთრი? და თუ, სანამ უპასუხებთ "არას", ფიქრობთ თუნდაც წამით - თუნდაც წამის უსასრულოდ მცირე ნაწილისთვის - იცოდეთ, რომ დაგმობილი ხართ.
ამიერიდან სიკვდილამდე სრულწლოვანი ხარ.

ეს რომანი შეიძლება ჩაითვალოს გაქცევის მცდელობად...